एक प्रेम कहाणी - प्रेम उरलंय पण अपेक्षा उरल्या नाहीत...

"कोण तू?
तुला ओळखत नाही...
कोण मी?

तुला कधीच विसरू देणार नाही!

जर जगू शकतेस तू माझ्याशिवाय,

मग मीही का जगू शकत नाही?"

असं म्हणायचं असत खर, 

पण कंठातून शब्द फुटता फुटत नाहीत...

तुझी वाट बघून बघून आता थकलोय मी,

मनात एकच विचार घर करून बसलाय, 

तुला विसरण्यासाठी तुला स्वार्थी म्हणून 

मनातून कायमचंच झटकून टाकावं...

पण पुन्हा भिजतात तळवे

तू माझ्यासाठी ढाळलेल्या त्या अश्रूंनी

अन जिभेच हाड वळता वळत नाही!

मग असंही वाटत,

तुला पुन्हा एकदा गळ घालावी,

अन पुन्हा एकदा आपली ही रुक्ष बाग 

आठवणींच्या गुंजारवाने भरून जावी...

पण आज जेव्हा बघतो 

ही खळखळ हसणारी चंद्राची चांदणी

वाटत ही अमावस्येची काळरात्र 

अशीच मंद जळत राहावी!

हे खर कि मी तुझ्याशिवाय जगू शकत नाही,

पण तुला दिलेली शपथ 

"प्रत्येक संकटात मी आधी तू नंतर" विसरून 

या अडखळत्या श्वासांना पूर्णविरामही देऊ शकत नाही,

अशी आहे माझी प्रेम कहाणी,

जिच्यात आता फक्त तुझ्यावरच प्रेम उरलंय,

पण तुझ्या सुखाशिवाय कुठलीच अपेक्षा उरली नाही!!!

-ऋषीकेश